محبوبه زمانی، دختری از افغانستان، زمانی که طالبان در سال ۲۰۲۱ به قدرت رسیدند، تازه وارد دانشگاه شده بود، اما با بسته شدن دانشگاهها به روی دختران، او فرصت ادامه تحصیل را از دست داد. محبوبه در آن زمان در یک دفتر حقوق بشری کار میکرد و پس از تسلط طالبان، از طریق روند تخلیه وارد آلمان شد. اکنون چهار سال است که در برلین زندگی میکند و به سطح C1 زبان آلمانی رسیده است.
محبوبه درباره نخستین تجربه ورزشیاش در کابل میگوید که با یک تیم بایسکلسواری تمرین میکرد؛ تیمی بزرگ از دختران و پسران که در دوران همهگیری کرونا برای ترویج فرهنگ بایسکلرانی زنان فعالیت داشتند. او در کنار آن، به دویدن علاقهمند بود و صبحها در کوچههای کابل میدوید، زیرا مکاتب در دوران کرونا بسته بود و وقت بیشتری برای ورزش داشت.
رؤیاهایی که در افغانستان شکوفا نشد
محبوبه میگوید در افغانستان هرگز فرصت فوتبال بازیکردن نداشت. او توضیح میدهد: «وقتی در کابل بودم پدرم فوتبالر بود و من همیشه هنگام مسابقاتش او را تشویق میکردم، اما هیچوقت فکر نمیکردم که روزی بتوانم خودم فوتبال بازی کنم. شاید به دلیل همان فرهنگ و تربیتی که داشتیم؛ این باور که ورزش فقط برای مردهاست.»
اولین قدمها در فوتبال، اینبار در آلمان
نخستین تجربه فوتبال محبوبه در آلمان شکل گرفت. او میگوید زمانی که تازه رسیده بود، نزدیک محل زندگیاش یک میدان فوتبال بود و هر روز مردم را در حال بازی میدید. با وجود اینکه تازهوارد بود و زبان نمیدانست، همراه چند دوستش از تیم پرسیدند آیا میتوانند با آنها بازی کنند. محبوبه برای اولین بار توپ فوتبال را لمس کرد و به این ورزش علاقهمند شد. اما مدتی بعد مربی به او گفت سطح بازیاش با دیگران برابر نیست و بهتر است تیم دیگری پیدا کند؛ حرفی که باعث شد مدتی ناامید شود و به ادامه فوتبال فکر نکند.
آغاز مسیر جدی فوتبال
پس از جستوجو، تیمی را یافت که از سوی یک دفتر مخصوص مهاجرین حمایت میشد. محبوبه میگوید: «اولین روزی که برای تمرین رفتم حس مهربانی و حمایتشدن را از این تیم گرفتم. برایم لباس و کفش فوتبال دادند و کسانی که تجربه بیشتری داشتند تشویقم میکردند. اصلاً حس نکردم که تازهوارد هستم یا تحت فشار قرار دارم.»
فوتبال و دستاوردهای تازه
محبوبه میگوید: «فوتبال برای من عشق است؛ فراتر از ورزش. از طریق فوتبال دوست پیدا کردم و مهمتر از همه خودم را پیدا کردم؛ اینکه کی هستم و چه میخواهم. افسردگی بعد از مهاجرت را که در اوایل تجربه میکردم، با فوتبال توانستم پشت سر بگذارم. حالا دوستانی دارم که با آنها تمرین و در مسابقات شرکت میکنم.»
محبوبه توانسته در بخش فوتبال دوره Fortbildung را تکمیل کند و اکنون بهعنوان مربی فوتبال برای کودکان فعالیت میکند؛ دستاوردی که برایش افتخارآفرین است.
سفر دویدن؛ از کوچههای کابل تا خط پایان ماراتن
او میگوید دویدن را از افغانستان آغاز کرده بود، اما بهطور منظم از زمانی که فوتبال را شروع کرد در برلین ادامه داد، زیرا دویدن تأثیر مستقیم بر آمادگی بدنیاش دارد. ابتدا با تیمی آشنا شد که گاهی برای دویدن بیرون میرفتند و کمکم خودش به این ورزش علاقهمند شد. در برنامهای به نام «Frauen läuft» که مخصوص زنان است شرکت کرد و مسیر ده کیلومتری را دوید. پس از آن در سال ۲۰۲۵ هافماراتن (۲۱ کیلومتر) و سپس فولماراتن (۴۰ کیلومتر) را دوید که نخستین تجربه ماراتن کامل او بود. به گفته خودش: «دویدن حس خیلی خوبی دارد، چون با ذهن خودت شروع میکنی و با ذهن خودت تمام. دویدن روی استقامت بدن و ذهن تأثیر مستقیم دارد.»
آرزوهای آینده و پیام او برای دختران افغانستان
آرزوی محبوبه برای سالهای آینده این است که در ماراتنهای شهرهای دیگر آلمان نیز شرکت کند و در مسابقه Triathlon نیز حضور یابد؛ مسابقهای شامل دویدن، بایسکلرانی و شنا.
اما بزرگترین آرزوی او این است که: «روزی بتوانم در افغانستان آزادانه ورزش کنم. چه فوتبال، چه بایسکلرانی یا دویدن؛ حداقل به نام افغانستان یا در افغانستان ورزش کنم. برای همین هنگام تمرین با کودکان، بیشتر به دخترها توجه میکنم چون میدانم در فرهنگ افغانستان فکر میکنند فوتبال ورزش پسرانه است و این اعتمادبهنفس دختران را پایین میآورد. میخواهم تا جایی که میتوانم از دختران حمایت کنم.»
محبوبه درباره احساسش نسبت به وضعیت دختران همسنوسالش در افغانستان که از رفتن به مکتب محروماند میگوید: «حس خوبی نیست، اما نمیگویم متأسفم چون چیزی را حل نمیکند. در مقابل، چیزی که امروز از دختران افغانستان میبینم باعث افتخار است؛ اینکه با تمام سختیها مقابله میکنند و پیش میروند. درست است که من و دیگر دخترانی که در جغرافیای بهتری زندگی میکنیم سهولت بیشتری داریم، اما آرزو دارم روزی تلاشها و دستاوردهایمان را به نام افغانستان و برای زنان افغانستان ثبت کنیم و هر کدام هرچه در توان داریم دریغ نکنیم.»
متن: زهرا نظری
