در میان صخرهها، بادهای سرد بدخشان رؤیای دختری شکل گرفت که میخواست به قلهها برسد. نیکی حیدری، دختری از افغانستان است که چهار سال میشود در آلمان زندگی میکند. او اکنون در یک دفتر ورزشی در برلین کار میکند و مدرک زبان آلمانی در سطح B2 دارد. نیکی بعد از روی کار آمدن طالبان، افغانستان را ترک کرد چون به عنوان یک زن ورزشکار جانش در خطر بود.
او از دوران نوجوانی در افغانستان عاشق ورزش بود در سال ۲۰۱۶ دوچرخهسواری را آغاز کرد و یک سال بعد به تیم کوهنوردی پیوست، نیکی میگوید: «در آن زمان کوهنوردی برایم فقط یک ورزش نبود، بخشی از زندگیام بود.»
صعود به کوه نوشاخ بدخشان
یکی از افتخاراتش صعود به کوه نوشاخ در ولایت بدخشان است بلندترین قله افغانستان با ارتفاع ۷۴۹۲ متر، او در سال ۲۰۱۸ تا ارتفاع ۵۵۰۰ متری این قله بالا رفت، همان سال سفری به نپال داشت و مسیر کوه اورست را طی نمود. بازگشتش به افغانستان با تجربهای تازه همراه بود؛ او به عنوان مربی کوهنوردی و دستیار برنامهها در یک دفتر ورزشی مشغول شد و تا سال ۲۰۲۱ فعالیت کرد.
اما پس از آمدن طالبان زندگیاش دگرگون شد او از زمان آمدنش به آلمان میگوید:«وقتی به آلمان آمدم انگار زندگیام کاملا تغییر کرد چون برلین شهری بدون کوه است، احساس میکردم همه چیزم؛ استعداد، تجربه، و آرزوهایم در افغانستان جا ماندهاند و تنها خودم آمده بودم.»
با وجود این او تسلیم نشد نیکی در کنار یادگیری زبان آلمانی مسیر تازهای در ورزش پیدا کرد از فوتبال شروع کرد ورزشی که در افغانستان هیچوقت فرصت تجربهاش را نداشت و حالا به عنوان مربی فوتبال در همان دفتری که ابتدا فقط به عنوان بازیکن تمرین میکرد کار میکند. او همزمان در بخش اداری نیز فعال است و به مهاجران تازهوارد کمک میکند تا در جامعه ادغام شوند.
با این حال، دلش هنوز در کوههاست، نیکی میگوید:«وقتی مستندهای کوهنوردی را میدیدم و از کوههای آلپ یا هندوکش میخواندم، قلبم تندتر میزد. در افغانستان، کوه نوشاخ برایم مثل یک رؤیا بود تا وقتی فهمیدم تیمی برای کوهنوردی وجود دارد آن روز احساس کردم رؤیایم به واقعیت پیوست.»
“دخترها در کوه چه میکنند؟”
اما این مسیر همیشه آسان نبود او از خاطرات تلخش میگوید:«روزی همراه تیممان برای صعود رفته بودیم. مردان محلی فریاد میزدند که “دخترها در کوه چه میکنند؟” وقتی پایین میآمدیم به طرف ما سنگ پرتاب کردند که اگر یکی از آن سنگها به ما میخورد شاید زنده برنمیگشتیم. تهدید کردند که اگر دوباره بیاییم جنازهمان را با خود میبریم».
با وجود این تهدیدها نیکی ادامه داد، برای او بالا رفتن از کوه فقط یک فعالیت فیزیکی نیست، حس آرامش است که جای دیگری پیدا نمیتواند.
در آلمان نیز ارتباطش با طبیعت را حفظ کرده است در این چهار سال، دو بار به کوههای آلپ در اتریش رفته و دوباره به نپال سفر کرده است. آخرین سفرش یک ماه پیش بود تجربهای خاص و الهامبخش برای نیکی که با هیجان تعریف می کند: «در آن سفر، با زنان زیادی از کشورهای مختلف آشنا شدم. وقتی از تجربهشان گفتند، فهمیدم ما زنان افغانستان چقدر برای هر قدم جنگیدهایم. برای دیگران، ورزش یک حق طبیعی است؛ برای ما، یک مبارزه».
“وقتی در کوه هستم، حس قدرت دارم”
نیکی هنوز همان دختر کوهنورد است حتی اگر کوهی در اطرافش نباشد او میگوید:«وقتی در کوه هستم، حس قدرت دارم؛ نه فقط برای خودم بلکه برای همه زنانی که فرصت صعود ندارند. هر گامی که برمیدارم به خودم یادآوری میکنم که ما زنان افغانستان قویایم فقط باید فرصت داشته باشیم.»
از دید نیکی تجربه کوه نوردی در افغانستان و آلمان کاملا متفاوت است کوهها در افغانستان دستنخورده هستند، مسیرها مشخص نیست و باید هر کوه نورد خودش راهش را پیدا کند که اصلا امن نیست، در صورتیکه در آلمان مسیرها علامتگذاری شده، تابلو و رهنما وجود دارد، سختی مسیرها از قبل توضیح داده شده و همهچیز امن است.
“در حد توانتان تلاش کنید و مبارزه کنید.”
نیکی میگوید:« اینجا حس امنیت داری، کسی کاری به کارت ندارد و میتوانی از کوهنوردی واقعاً لذت ببری. بار اولی که اینجا کوه رفتم، با خودم گفتم: ای کاش ما هم در افغانستان میتوانستیم چنین استفادهای از کوهها بکنیم.»
نیکی پیامی هم برای زنان افغانستان دارد که امروز از حق ورزش محروم شدهاند:«میخواهم به همه دختران و زنانی که در افغانستان زندگی میکنند بگویم ناامید نشوید. خودتان را از دست ندهید و امیدتان را نگه دارید. هرچقدر هم شرایط سخت باشد، در حد توانتان تلاش کنید و مبارزه کنید. هیچ چیز برای همیشه همانطور نمیماند، و اگر ما ادامه دهیم، روزی درهای بسته باز خواهند شد.»
نویسنده: زهرا نظری
