نمایش مُد در فضای باز؛ میدان الکساندر برلین

این روزها «نمایش مُد در فضای باز» برای نخستین ‌بار در میدان الکساندر برلین برگزار شده است. برای این رویداد که تا ۷ سپتامبر ادامه دارد، چندین چادر سفید در میانه میدان برپا شده‌ و سکوی بلندی برای راه رفتن مدل‌ها در نظر گرفته شده است. در دو سوی سکو نیز صندلی‌ها و نیمکت‌های بسیاری چیده شده‌اند. رهگذرانی که برای قدم زدن سری به این میدان می‌زنند یا کسانی که با پاکت‌های خرید از فروشگاه‌های اطراف بیرون می‌آیند، روی همین صندلی‌ها به تماشا می‌نشینند. چند قدم آن‌طرف‌تر نیز غرفه‌های فروش نوشیدنی و خوراکی، مثل همیشه، برپا شده‌ است.

اولین چیزی که در این برنامه توجه مرا به خود جلب می‌کند، نه مدل‌ها هستند و نه موسیقی زنده بلکه رنگ‌های زنده و شاداب لباس‌هایی هستند که بر تن مدل‌ها به این‌سو وآن‌سو حرکت می‌کنند. نگاهی به مردمی می‌کنم که خودم هم لابلای آن‌ها به سکوی نمایش خیره شده‌ام. بیشترشان رنگ‌های تیره به تن دارند. کسانی هم که لباس‌های روشن پوشیده‌اند، ترجیحا کمرنگ است و زیاد به چشم نمی‌آید. برای همین است که رنگ‌های قرمز تند، سبز ، زرد، نارنجی و دیگر رنگ‌های لباس‌های روی استیج آن‌قدر زیبا و درخشان به چشم می‌آیند.

این اولین‌بار نیست که به رنگ لباس‌های اطرافیانم دقت می‌کنم و از خودم می‌پرسم، چرا تمایل به رنگ‌های تیره و خنثی این‌قدر زیاد است؟ برای این پرسش پاسخی ندارم، اما مطمئنا سلیقه تولیدکنندگان و سرمایه‌گذاران در صنعت پوشاک و تبلیغات آن‌ها بر سلیقه شخصی ما تاثیر مستقیم دارد. سال‌هاست که معیارهای زیبایی را خودمان تعیین نمی‌کنیم، بلکه به معیارهای پذیرفته شده در جامعه تن می‌دهیم.

نظر خانمی ایرانی را که کنارم ایستاده درباره این برنامه می‌پرسم. او آزاده نام دارد و پانزده سال است که به برلین مهاجرت کرده است. می‌گوید: «برنامه جالب است و مخصوصا از دیدن این رنگ‌های شاد احساس خوبی دارم. امروز افسرده و ناراحت بودم چون به یاد اتفاقی افتادم که سال گذشته برایمان رخ داد. یک سال پیش برادرم را در چنین روزهایی از دست دادم و حالا به سالگرد درگذشتش نزدیک می‌شویم. امروز که بیرون آمده‌ام، این رنگ‌های شاد و پر زرق و برق را می‌بینم و موزیک زنده را می‌شنوم، حالم بهتر شده است.»

رنگ‌های شاد در من هم حس خوشایندی ایجاد کرده‌اند. به این فکر می‌کنم که رنگ‌ها چقدر انرژی دارند و به راحتی می‌توانند بر روان ما تاثیر بگذارند.

مرد جوان دیگری همان نزدیکی ایستاده است. نامش روحیت است و هفت ماه است که از هند به برلین آمده است. می‌گوید: «اولین‌بار است که در برنامه نمایش مُد شرکت می‌کنم. همین نزدیکی‌ها زندگی می‌کنم و برای خرید بیرون آمده بودم که متوجه این فشن‌شو شدم. برنامه جالبی است؛ مخصوصا لباس‌هایی که پوشیده‌اند قشنگ است. زبان آلمانیم قوی نیست، نمی‌فهمم مجری‌ها چه می‌گویند، اما از موسیقی لذت می‌برم.»

در طول یک ساعتی که با تماشاچی‌ها گفت‌وگو می‌کنم، چهار گروه مختلف به نمایش لباس‌های‌شان می‌پردازند. در پایان نیز طراح لباس به آن‌ها می‌پیوندد و مورد تشویق قرار می‌گیرد. پس از هر نمایش نیز خواننده‌ای برای اجرای زنده روی استیج دعوت می‌شود. برنامه با آموزش رقص باچاتا به پایان می‌رسد و تماشاچیان با لبخند و احساسی خوب از دیدن رقص و رنگ و شنیدن موسیقی صندلی‌ها را ترک می‌کنند.