به گزارش rbb، ساکنان اقامتگاه جمعی مهاجرین «هافبورگ» در ویسمار با محدودیتها، مشکلات مدیریتی و حتی اعمال تنبیه مواجه هستند و حقوق شخصی و کودکان رعایت نمیشود.
زندگی بدون حریم خصوصی
آیت، دانشآموز کلاس هفتم، بیش از یک سال است که همراه خانوادهاش در اتاقی ۱۸ متری در اقامتگاه جمعی «هافبورگ» در ویسمار زندگی میکند. او و خانوادهاش میگویند در اینجا زندگی خصوصی وجود ندارد: کارکنان اجتماعی بدون اطلاع وارد اتاق میشوند تا تمیزی را بررسی کنند یا دنبال سوسک بگردند. برای آنها پوشش یا حریم شخصی اهمیتی ندارد و بسیاری از ساکنان احساس میکنند تحت نظارت شدید و محدودیتهای روزمره هستند.
تنبیه به جای حمایت
در تابستان ۲۰۲۵ گزارش شد که ساکنان در «بخش تنبیهی» قرار میگرفتند اگر قوانین اقامتگاه را نقض میکردند. گزارش پروفسور کریستینه کروگر، رئیس رشته مددکاری اجتماعی در دانشگاه علمی کاربردی نویبراندنبورگ، این اقدامات را شدیداً محکوم کرده است. علاوه بر بخش تنبیهی، دسترسی به مشاوره، امکانات آشپزی و شستشو و استفاده از اتاق بازی محدود شده بود. مسئولان شهرستان ویسمار بخشی از این اقدامات را بهعنوان اجرای نظم اقامتگاه توجیه میکنند، اما احتمال استفاده مجدد از آن در آینده وجود دارد.
مقررات اقامتگاه و نقض قانون
»اطلاعیه ورود» و قوانین خانه میگوید: هر کسی قانون را نقض کند، باید ۷ روز در بخش تنبیهی بماند و کارهای نظافتی انجام دهد. پروفسور دانیل ولف، حقوقدان دانشگاه گریفسوالد، این اقدامات را «غیرمتناسب» و «نقض حقوق اساسی» میداند. نماینده امور ادغام، یانا مایکل، خواستار توقف فوری این تنبیهها شد: مددکاری اجتماعی باید بدون اعمال تنبیه انجام شود و گزارشها نشان میدهند که روشهای تنبیهی لازم نیستند.
تهدید به حمایت از کودکان
بخش نگرانکننده دیگر، نقض حمایت از کودکان است. خانوادهها حتی در بخش تنبیهی قرار گرفتهاند، هیچ برنامه آموزشی و بازی مناسب وجود ندارد و فضای بازی محدود است. کروگر تأکید میکند که مشخص نیست چرا برنامه حمایت از کودکان فقط بخشی از برنامه حفاظت از خشونت است و به صورت مستقل ارائه نمیشود. برای دانشآموزانی مثل آیت، این کمبودها به معنای فقدان فرصتهای آموزشی است؛ گفته میشود که کمک به انجام تکالیف روزانه ارائه میشود، اما بسیاری از کودکان هرگز از آن بهره نبردهاند. ترکیب فضای کوچک، کمبود پشتیبانی و قوانین مشکلساز، رشد کودکان را به شدت تهدید میکند.
Foto: Canva
