13. آگوست 2022

از گردانندگی برنامه کودک در افغانستان تا کار در رسانه آلمانی

وقتی نوجوان بود که علاقه داشت خبرنگار شود. آرزویش این بود که روزی در تلویزیون به عنوان خبرنگار کار کند. رویاهایش نخست در افغانستان و سپس در آلمان تحقق یافت.

صنف دهم مکتب بود که در برنامه «کودک» در رادیو تلویزیون ملی افغانستان روی تصویر آمد. این یک جرقه و نقطه آغاز در زندگی‌اش بود. وقتی که بزرگتر شد با رسانه‌های مختلف داخلی و خارجی در افغانستان کار می‌کرد. آروز نایبی حالا ۲۹ سال دارد. او دوره مکتب و سپس دانشگاه را در رشته حقوق در کابل به پایان رساند. این بانوی جوان افغان می‌خواست بعد از ختم تحصیلات در افغانستان کار کند و به رویاهایش دست یابد.

بانوی افغان: “فکر نمی‌کردم روزی بتوانم در رسانه آلمانی کار کنم”

 آرزو نایبی، می‌گوید وقتی نوجوان بود، می‌خواست با رسانه‌ها کار کند. در آن زمان نیز کار کردن در رسانه‌ها برای دختران در افغانستان کار ساده‌یی نبود. بسیاری از خانواده‌ها به دلیل سنتی بودن جامعه و دیدگاه‌های منفی مردم، مانع حضور دختران و زنان در رسانه‌ها می‌شدند. 

آرزو نیز می‌گوید که در ابتدا خانواده‌اش مخالف کار او در رسانه‌ها بودند. اما با تلاش‌ها و مبارزات زیاد توانست رضایت خانواده‌اش را به‌دست آورد. آرزو می‌‌گوید پس از آنکه کار را با رسانه‌ها آغاز کرد با برخوردها و عکس‌العمل‌های منفی از سوی بسیاری‌ها به ویژه اجتماع روبرو شد.

در سال ۲۰۱۵ میلادی شمار زیادی از پناهجویان از کشورهای جنگ‌زده شامل سوریه و افغانستان به آلمان آمدند. آرزو نیز همراه با خانواده‌اش در این جمع بودند. 

به دلیل جنگ و نا امنی و تهدید‌های امنیتی که در برابر آرزو و خانواده‌اش در افغانستان وجود داشت, آن‌ها نیز مانند هزاران افغان دیگر مجبور شدند تا کشور را ترک کنند. آن‌ها نخست به ایران و سپس بعد از یک سفر طولانی و پرخطر به آلمان رسیدند. آرزو فعلا در شهر کلن زندگی می‌کند. 

این بانوی افغان از اینکه  حالا در آلمان است و در امنیت به سر می‌برد و به موفقیت‌ها دست یافته است، خوشحال است.

آرزو می‌گوید که مادرش در آن‌زمان به عنوان رییس زندان زنانه در کابل  و پدرش  با اردوی ملی افغانستان کار می‌کرد از همین رو به دلیل تشدید تهدیدات امنیتی مجبور شدند تا افغانستان را ترک کرده و خود را به جای امن‌تری برسانند. 

آغازی جدید در عرصه کار و تحقق آرزوها

آرزو دوره کار آموزی را در «تاگس‌شو» و شبکه وی دی اِر فور یو در آلمان سپری کرد. سپس با یکی از این رسانه‌ها شروع به کار کرد.

او می‌گوید که اکنون به عنوان ویرایشگر و نویسنده با شبکه تلویزیونی (وی دی اِر فور یو) که برای مهاجران و تازه واردان در آلمان نشرات دارد کار می‌کند. او همچنین، در بخش تحقیقی و مانیتور مگازین نیز کار می‌کند.

به گفته آرزو، راه یافتن به رسانه‌های آلمانی برای او کار چندان ساده‌ای هم نبود. او افزود: «در ابتدا فکرش را هم نمی‌کردم که بتوانم در آلمان به مسلک خبرنگاری‌ام ادامه بدهم زیرا آن‌زمان با زبان آلمانی آشنایی نداشتم و نمی‌توانستم صحبت کنم، اما پس از فراگیری زبان آلمانی و تلاش‌های زیاد و گذراندن دوره کار آموزی و تحصیلات عالی‌ام در این بخش توانستم با یکی از رسانه‌های معتبر آلمانی کار را آغاز کنم که تا حالا دراینجا مصروف هستم.»

حدود یک سال از قدرت‌گیری دوباره طالبان در افغانستان می‌گذرد. طالبان بعد از تسلط دوباره بر این کشور مانع کار و آموزش زنان و دختران شدند. آن‌ها تا کنون به دختران بالاتر از صنف ششم اجازه آموزش و مکتب رفتن نداده‌اند و مکاتب دخترانه دوره متوسطه همچنان مسدود‌اند. دختران و زنانی که از کار و درس بازمانده‌اند می‌گویند که سال دشواری را پشت سر گذاشته‌اند.

بانو نایبی نیز می‌گوید نگران وضعیت ناگوار شهروندان افغان به ویژه خبرنگاران زن در زیر حاکمیت طالبان است. او می‌خواهد که صدایی برای زنان و دختران افغان باشد و تلاش می‌کند تا حد امکان با مردم کند.

آرزو از سایر هم مسلکان‌اش که پس تسلط دوباره طالبان بر افغانستان از طریق روند تخلیه به آلمان و سایر کشورهای اروپایی پناهنده شده‌اند، می‌خواهد تا در قدم نخست زبان بیاموزند و سپس در دوره‌های آموزشی و کارآموزی شرکت کنند تا بتوانند به کار خبرنگاری در کشوری که در آن پناهنده شده‌اند، ادامه بدهند.

با آنکه شمار زیادی از خبرنگاران و افراد در معرض خطر در روند تخلیه از افغانستان خارج شده‌اند اما هنوز هم شمار زیادی در آستانه یک سالگی حضور طالبان در افغانستان منتظر خروج از این کشورند.

قدیر وفا

امل برلین