فرهنگ و جامعه

محدودیت زمینه اشتغال در شهر های کوچک آلمان 

شنبه ۶ ژانویه ۲۰۱۸

بیش از ۳۰۰ پناهنده از سال ۲۰۱۶ بدینسو شهر کوچک فورست (Forst) را ترک و در شهر‌‎های بزرگ، زندگی‎شان را آغاز کرده‌اند. فورست یکی از شهر‎‌های ایالت براندنبورگ (Brandenburg) است. یکی از دلایلی که نه تنها پناهندگان بلکه اکثر آلمانی‌ها نیز پس از پایان مدرسه این شهر را ترک می‌کنند؛ کمبود زمینه‌های اشتغال است.

اکرام ۲۴ ساله از افغانستان، دو سال قبل به آلمان آمده است. او هر روز ساعت چهار صبح با صدای ساعت، از خواب برمی‌خیزد. بعد از اینکه برای رفتن به محل کار آماده می‌شود، حدود سه ساعت باید با قطار سفر کند تا سر ساعت ۸ به کارش حاضر شود. کاری که خلاف میلش است اما برای اینکه درآمدی داشته باشد آنرا ادامه می‎دهد.

زادگاه او پکتیا، یکی از ولایات جنوبی افغانستان است. حضور فعال جنگجویان طالب در این ولایت و بدتر شدن اوضاع امنیتی افغانستان باعث شد که برای ادامه زندگی، آلمان را به عنوان کشور جدیدش انتخاب کند. از قضا او در شهر فورست، ایالت براندنبورگ آلمان فرستاده شد. شهر کوچکی که امکانات پیدا کردن شغل مناسب، گاهی برای خود آلمانی‌ها غیر‌ممکن است. از این رو اکثرآ پناهنده‌ها در آلمان انتظار دارند که هنگام تقسیمات از سوی اداره مهاجرت این کشور، به شهرهای بزرگی چون برلین و هامبورگ فرستاده شوند. اما اکرام شانسی در این زمینه نداشته است.

تلاش برای کاریابی

او پس از مصاحبه اول پناهندگی‌اش به شهر فورست فرستاده می‌‍‌‌شود. جایکه برای پیدا کردن کاری ماه‌ها تلاش می‌کند. او می‌گوید: “تقریبآ ۱۵ درخواست کاری، نه تنها در شهر فورست بلکه در شهر‌های همجوار به شمول کوتبوس (Cottbus) فرستادم، اما شانس برای پیدا کردن کار در این شهر‌ها صفر بود.” بعد از همه تلاش، اکرام سراغ کار را در برلین می‌گیرد.

سرانجام بعد از یک دوره کوتاه کارآموزی او موفق می‌شود، در یکی از هوتل‎ها در برلین برای خودش کار پیدا کند. هشت ساعت کار با درآمد ۸۰ یورو در روز، تا حدی نیازمندی زندگی‌اش را رفع می‌کند. وی نه تنها از اداره سوسیال (Sozialamt) کمک دریافت نمی‌کند، بلکه ماهانه ۱۵۰ یورو اجاره اتاقش در اقامتگاه پناهندگان را نیز می‌پردازد. او افزود: “من با شش نفر از دوستانم هر روز برای کار به برلین می‌رویم. ماهانه ۲۰۰ یورو فقط برای بلیط می‌پردازیم. درآمد ما زیاد نیست اما از اینکه وابسته به کمک دولت نیستیم، خوشحالیم.”

چالشها و محدودیتها

این جوانان به راحتی نمی‎توانند محل زندگی‎شان را تغییر داده و در برلین زندگی کنند. براساس قوانین آلمان، اولتر از همه آنان باید اجازه تغییر محل زندگی‎شان را داشته باشند که آنهم تحت شرایط صورت می‌گیرد. به دلیل دریافت پاسخ رد درخواست پناهندگی‎شان، آنان اجازه تغییر محل اقامت‎شان را ندارند. کسانی‎ که بعد از ارایه درخواست پناهندگی شان پاسخ منفی دریافت می‎کنند. مجبورند زمان زیادی را در انتظار و بلاتکلیفی سپری کنند و موانع و محدودیت‎های مختلفی را تجربه کنند. این خود باعث ایجاد نگرانی و اضطراب‎ در افراد می‎شود که گاه مثل این روزهای ابری و تاریک زمستان، انسان را افسرده و رنجور می‎سازد.

این جوانان می‌گویند که محدودیت‎های که دولت آلمان برای پناهنده‌های افغان وضع کرده بود برای شان خیلی دشوار بود. آنها قبلا اجازه شرکت در کلاس‌های زبان آلمانی را نداشتند. اما بر اساس قوانین جدید پناهندگی این موانع برداشته شده و حالا افغان‎ها حق رفتن به کلاس‎های زبان را دارند. اکرام نیز یک دوره شش‎ماهه کلاس زبان را سپری کرده و مدرک (B1) دارد.

برنامههای آینده

اکرام می‌خواهد در رشته‎ای نرم‎افزار تحصیل و بعدا کار کند. برای این هدف در تلاش یاد‌گیری بیشتر زبان آلمانی و پیدا کردن یک دوره کارآموزی در این بخش است. کار‎کردن در هوتل و حرف‎زدن با همکاران آلمانی در تقویت زبان به او کمک کرده است. اکرام از دولت آلمان می‌خواهد که زمینه کار و آموزش بیشتر را در شهر‌های کوچک نیز برای شهروندان‎ و مهاجران فراهم سازد.

با آنکه در شهر کوچک فورست که بیش از ۲۰ هزار جمعیت دارد، کار پیدا کردن ساده نیست. اما خاطره‌های شیرین و تلخ برای اکرام آنجا رقم خورده است. او از روز‎های آغازین آمدنش به آلمان و آشنایی با یک محیط جدید، زندگی در اقامتگاه و چالش‎های که تا حال با آن مواجه بوده خاطراتی زیادی دارد. او می‎گوید: “برخی از بچه‌ها شب می‌نوشند. تمام شب بیدار می‌مانند و سر و صدا می‌کنند، حتی در اتاق‌ها را می‌زنند. گاه چشم‌هایم سنگینی خواب را حس نکرده که دوباره صدای زنگ ساعت را می‌شنوم و باید بلند شوم تا روز ‌کاری دیگری را اغاز کنم.”

عکس و متن: نسترن نورس